ფიქრმა წუთისთვის გაცვალა წამი,
გამოავლინა თავისი აზრი,
ისევ გაცვალა წუთი საათში,
თავს დასტრიალებს აზრი ათასი…
და საათი რომ დღეში გაცვალა,
დარჩა ის მხოლოდ თავის ამარა,
ისევ გაშიფრა ფიქრი, აწამა…
და თან ფუჭი დრო დაასამარა.
შეიძლება ვთქვათ, რომ მხოლოდ მსახიობები თამაშობენ, მაგრამ არა… ყველანი ვთამაშობთ, ყველას ხვდა საკუთარი როლი ამ სცენაზე… სცენაზე, რომელსაც წუთისოფელი ჰქვია. ჰოდა აი ზუსტად ამ ადგილას დგანან ფერუმარილით ისე გაპრანჭული სახეები, რომელთა ამოცნობაც შეუძლებელია…ზოგ სპექტაკლში კი ფარულობისა და იდუმალებისთვის სახეზე დიდ ნიღაბს გვიკეთებენ, რომელიც ხელში გვიჭირავს და ვმართავთ… ხანაც კარგად და ხანაც ცუდად… Read more…
